Maar natuurlijk leef ik nog! Bedankt voor het vragen! Goed, mijn examens zitten er grotendeels op. Finally! Dan mag ik heerlijk feesten en onbeperkt chillen. En ja… zo hier en daar ga ik ook nog eens werken bij mijn ideale bijbaan.

Wat dan weer wel een beetje jammer was, was dat ik tijdens mijn tweede examenweek opeens last kreeg van een naar griepje. Dus ik gooide mijn specialiteit ‘ontkenning’ in het spel, slikte wat leuke medicijntjes en negeerde het maar. Ik had wel wat belangrijkere dingen om me op te richten. Helaas ging dat fijne griepje toen leuk op mijn keel zitten. Dus na vrijdag vijf uur lang achter elkaar te hebben getetterd op straat was er vrij weinig van mijn stem over. De volgende dag moest ik wel weer werken… ai. Maar natuurlijk ben ik een bikkel! Ik besloot gewoon lekker naar werk te gaan om te kijken hoe ver ik kon gaan met mijn stem.

Een uur en twee inschrijvingen later besefte ik dat het er voor mij niet in zat die dag. Vol enthousiastme stapte ik dan op mensen af, die mijn prachtige openingszin niet eens verstonden. Mijn keel begon dan ook aardig zeer te doen. Met ook nog eens een moeilijk en ongemakkelijk hoofd erbij deed ik dan een poging om mijn verhaaltje zo goed mogelijk over te brengen. (En stiekem ook hopend dat de medelijden die ze met mijn stem hadden genoeg doorslag was om lid te worden van Artsen Zonder Grenzen) Hoe zo’n gesprek meestal eindigde? Met een ‘nee’ en met net iets meer pijn op m’n strot dan daarvoor. Dus ik besloot onder het genot van een ijsje (op de een of andere manier krijg ik vaak een gratis ijsje van een aardige vreemdeling op mijn werkdag) aan de zijkant mijn groentjes te motiveren.

Het was vijf uur en de dag zat erop. Na een lange hete werkdag waren we er klaar mee en was het tijd om naar de thuisbasis Pepperminds Den Haag te gaan. Op stationnetje Roosendaal was er een snoepautomaat wat eerst een beetje moeilijk deed met het uitwerpen van goddelijke malthesers, maar daarna wel toegaf (net een klant, zucht..). En zo vonden JOBE en ik het spel… blazertje uit. Je maakt van je twee handen een V, plant ze recht op de tafel in de trein, gooit een maltheser in het midden en blazen maar. De score hebben we niet bijgehouden, maar we hadden het zekersteweten naar onze zin! Maar of ik dat nou van de geïrriteerd kijkende medepassagiers kan zeggen…

Moraal van dit verhaal wat in feite weer totaal nergens over gaat:

1) Meld je maar lekker ziek als je geen stem hebt.

2) Malthesers kopen als je geen stem hebt om mee te communiceren, maar je toch wel een lange treinreis voor de boeg hebt.

Pepperkus,

Naomi

Reageer

1. reacties: 5Hoe ontwikkel je een posit...10-12-2009 door: Fleur
2. reacties: 3Pepperminds en Amnesty Int...28-04-2010 door: Terry
3. reacties: 2Pepperminds in de Adformatie26-03-2010 door: Taco
4. reacties: 2Succesverhaal Amnesty Inte...24-12-2009 door: Fleur
5. reacties: 2Acteer jezelf naar de top!10-12-2009 door: Fleur