Zumba catástrofe

Categorie:Sport
Datum:07-10-2009 @ 08:22
Door:Naomi
Zumba catástrofe
 
Eindelijk weer eens een blog van mij, maar na zo’n bizarre avond moet het ook wel!
 
Typisch is het wanneer je al een paar maanden een abonement hebt op je sportschool om de hoek en je op één hand kunt tellen hoe vaak je er werkelijk bent geweest. Herkenbaar toch? Ik kan me eerlijk gezegd de laatste keer niet eens herinneren!
Op een mooie septemberdag kreeg in dan zo’n privé-berichtje op hyves waarin stond “GRATIS PROEFLESSEN ZUMBA”. En dan hoor ik je al denken “Wat is zumba nou weer?”. Goede vraag! Ik zal even kort uitleggen wat het is. Wat je er mee doet, mag je natuurlijk helemaal zelf weten!
 
Toegegeven, ik wist tot een maandje of twee terug ook niet wat zumba was. Maar het schijnt een echte hype te zijn tegenwoordig. Als je een beetje niks te doen hebt in de ochtend en je televisie staat aan zul je het vast wel hebben zien langskomen op zo’n tellsell programma. De letterlijke betekenis van zumba: snel bewegen en lol hebben. Het is een fitnessprogramma gebaseerd op een aantal Latijns-Amerikaanse dansen. Nou moet ik zeggen dat ik wel een grote voorstander van fitness ben en ook van dansen. Dus dan lijkt me het duidelijk! 1 + 1 = 2. En ik zeg: Gewoon doen!
 
Na wat opstakels waardoor ik steeds niet kon en het zumba gevoel in mij steeds meer kriebelde, was gisteravond dan eindelijk dat moment. Met volle moed en een stevige portie enthousiasme gaf ik me op voor een potje zumba samen met en van mijn beste vriendinnen, Miranda. We spraken bij haar thuis af. Ze was echt toe aan beweging na een lange dag werken. We stappen in de tram en wisten even niet meer waar we waren. We wisten dat we ons in Den Haag bevonden, maar in dit deel waren we nog nooit geweest. Ik loop naar de bestuurder en vraag hem om hulp. “Meneer, weet u misschien waar deze straat is?” “Niet naar toe gaan!” antwoordt hij vrijwel meteen. Ik moest er toch echt wel naar toe dus tijd voor poging numero dos: de hypotetische vraag. “Maar stel nou hè… Stel dat ik naar deze straat wil. Waar zou ik dan uit moeten stappen?” Na een diepe zucht kreeg ik dan het antwoord. We stappen uit en belanden in een lange straat waar we een stuk of tien coffeeshops konden tellen. Uiteindelijk zien we dan heel klein op een bordje de naam van de dansclub. Ik doe de deur open en loop langzaam naar binnen. Bij de receptie was nog niemand aanwezig dus we wachten geduldig. We nemen ondertussen het gebouw in ons op. Tot nu toe ziet het er nog redelijk uit. De receptie is misschien ietwat rommelig, maar wat geeft het. Een momentje later komt er een mannetje tevoorschijn. Hij probeert iets in het Nederlands te zeggen, wat verschrikkelijk faalt. Ik verstond er namelijk geen reet van. “Wat kommen joellie toen?” vraagt hij. Miranda en ik kijken elkaar even vreemd aan. “We komen zumba doen…” antwoord ik bijna twijfelend aan mezelf. “Zumba, wot is zumba?” Je werkt hier toch gewoon, denk ik bij mezelf. “Zumba is een soort dans en wij komen een proefles doen” antwoord ik zelfverzekerd. “Zumba. Dans. Aaah! Jullie goan bewegen. Lekker zweten en bewegen. Zo, zo?” En hij begint hevig met z’n borst en armen heen en weer te schudden. “Kum! Kum!” zegt hij en loopt ergens heen. We geven hem het voordeel van de twijfel en lopen achter hem aan. Aan het einde van de hal komen de we dan terecht in een ruimte wat verdacht veel lijkt om een schoollokaal. “Zo. Joellie kunnen hier die spoelen toen en joellie kunnen omkleiden. En als joellie wiellen die gordijn kan ook dicht.” Lijkt me logisch als ik me ga ‘omkleiden’ dat die gordijnen dichtgaan, Sjaak! Dan loopt hij weg. Na een paar ‘dit meen je toch niet’ blikken naar elkaar te hebben uitgewisseld, geven we het nog niet op. We willen gewoon zumbaen! We kleden ons om, nemen onze spullen voor de zekerheid mee en leggen die in de zumba zaal. Een zaal die echt alles sloeg. Het was een hele kleine zaal wat iets weg had van een huiskamer - aangezien er ook wat stoelen en tafels stonden – en er stond dan wel een spiegel tegen de wand. “Sorry, maar worden hier de zumba lessen gegeven?”, vraag ik ongelovig aan de instructrice die voor me staat. “Zumba?”, antwoordde ze vragend terwijl er potverdorie ‘zumba’ op d’r truitje stond. “Ja, op jullie site stond dat op deze locatie iedere dinsdag om zeven uur zumba werd gegeven,” zei ik iets minder vriendelijk. “Oh. Nee hoor. Er wordt vanavond samba gegeven en de les begint over vijf minuten.” Nu snap ik er al helemaal niets meer van. Op de site stond echt duidelijk dat er op dinsdagavond op deze locatie en om deze tijd de zumba-lessen werden gegeven en de man aan de telefoon zij het ook. Ik kijk Miranda aan en gebaar dat we naar de kleedkamer gaan. Ik zie haar ‘ik wil dit zo erg niet’-blik en kom met de verlossende worden. “Hé… zullen we gewoon weggaan?” Dat had ik geen twee keer hoeven zeggen. In een razendsnel tempo kleden we ons om, pakken we onze spullen uit de zaal, stoot ik mijn hoofd terwijl we rennen naar de uitgang, rent Miranda en strompel ik en negeren we het receptie mannetje.
 
Normaal geef ik alles een kans, maar dit gebouw had echt een verschrikkelijk vreemde vibe. Ik vertrouwde het voor geen meter. Op de weg terug haalden we wat troostvoedsel bij de MacDonalds en hadden we het over niks anders behalve de zumbales. Zumba: Snel bewegen en lol hebben. We hebben in ieder geval snel bewogen. En de lol kwam vanzelf wel tijdens het bankhangen.
 
Adios!
 
Naomi Felesita
 
 
< < terug naar overzicht

Reageer

Menu

×

Please choose your language